Waar ben ik?

Langzaam begint de storm tot een kalme bries te af te nemen. De storm van onzekerheid is nu een briesje met een richting. Maar soms wil het nog wervelen.

Ik zit in de situatie dat er orde begint te ontstaan in mijn gedachtes. Langzaam weet ik waar ik heen wil gaan met mijn afstuderen. Er is een vroeg concept voor een eindproduct. Natuurlijk ga ik daar nu nog niets over vertellen. Misschien bedenk ik de komende weken wel een compleet nieuw concept. Maar zolang je nog geen nieuw schip hebt, kun je beter het oude schip nog niet op de brandstapel gooien.

Ik heb stimulatie nodig. Zodra ik met mensen praat begint het in mijn bovenkamer te borrelen met richtingen. Allemaal stukjes informatie waar ik iets mee wil doen. Zo’n berg aan informatie. Hoe kan ik dat allemaal gestructureerd verwerken. Hoe kan ik die grote stroom aan informatie nu goed visualiseren op een manier dat ik het snap en weer terug kan vinden. De oplossing is iets wat al heel dichtbij bij mij zat. Alleen nu pas leer ik het gebruiken.

Waar heeft die Rinkel het toch over? Nou, ik heb het mindmappen weer opgepakt. lange tijd heb ik het nut daar niet van ingezien. Ik dacht dat mindmaps alleen handig waren voor het leren van informatie voor de lange termijn. Maar mindmaps zijn nog veel beter te gebruiken voor structuur en richting.

Structuur. Ja. vuurwerk. Als je ergens aan denkt leg je associaties. Dit gebeurt als een vuurwerk. Je begint met een trefwoord en dan beginnen de associaties te rollen. Tenminste bij mij wel. Als je op de conventionele manier gedachtes gaat opschrijven doe je dat vaak in rijtjes. Rijtjes hebben een begin en een einde. Daar gaat het fout. Je legt niet makkelijk verbindingen tussen de juiste punten.  Bij een mindmap kun je de informatie op de juiste plek plaatsen met de juiste verbindingen.

Richting. De manier hoe de hersenen omgaan met informatie. In de hersenpan liggen routes. Deze routes kennen allemaal zijtakken. Hersenen zijn geen grote computerdatabase waar alle informatie gestructureerd in rijtjes ligt opgeslagen. Het is eerder een grote bol wol die ernstig door kat is mishandeld. Het is veel natuurlijker om gegevens te noteren op papier zoals de hersenen informatie opslaan.  In een mindmap.

Om mij hierbij te helpen heb ik een boek te leen van Bob Maas.

Het boek komt uit 1996. Voor mijn generatie komt het erg gedateerd over. De opmaak lijkt wel uit 1980 te komen. Het is de Mindmap bijbel. Mijn eerste gedachte was om het boek even snel door te bladeren. Het werd niet bladeren. Het werd lezen. Het boek pakte mij beet. Voor mij was het een feest van herkenning en een bevestiging van veel dingen. Wij gaan verkeerd om met de kracht van de hersenen. Wij houden ons dom met hoe wij om gaan met deze ontzettende capaciteit die de hersenen ons bieden.

Waar ik de laatste paar weken meer tijd aan besteed is staren. Ik had eerst het steeds het beeld dat als ik niets deed ik dan stom was. Ik was altijd bezig met iets. Boeken lezen, films en series kijken of internetten. Maar het is ook leuk om helemaal in gedachtes weg te zinken. Ik denk dan niet echt. Maar ik laat me leiden door wat er door mij heen floept. Gewoon lekker dagdromen.

Dit komt door een ander boek wat ik voor mijn afstuderen aan het lezen ben. Het bewuste onbewuste van Ap Dijksterhuis.  Dit boek heb ik speciaal voor mijn afstuderen bewaard. Ik zit met de vraag waarom mensen zo snel dingen afstoppen en andere dingen doen zonder een verklaarbare oorzaak.  Ik geef mijn onbewuste steeds meer een grotere rol bij mijn denken. Als ik iets kwijt ben ga ik niet bewust op zoek. Ik wacht tot het in mijn bewustzijn schiet. Het klinkt raar. Maar de dingen waar je het eerst aan denkt zijn vaak ook de juiste.

Helaas praten boeken niet terug. Daarom ga ik naar de mensen toe. Deze week ben ik in Groningen geweest om met Herman Kopinga te spreken. Ook ben ik Amsterdam op en neer gegaan voor een Hamburger en een gesprek met Cora.

Herman is een slimmer werken coach. Hij observeert, analyseert en adviseert mensen hoe ze slimmer om kunnen gaan met een computer. Ik zie slimmer werken als één van de grondpeilers van het nieuwe werken. Van hem heb ik vele nieuwe inzichten geleerd. Oja, hij maakt ook mindmaps.

Cora Maas is de vrouw van Bob. Zij bewaakt mijn planning. Eens in de twee weken hebben wij een ontmoeting om mijn bevindingen en werkzaamheden te bespreken. Het momentje om weer eens alles op een rijtje te zetten.

De komende twee weken zullen in de teken staan om de informatie tot een leesbare brei te breien.

Gerelateerde berichten: